स्वामी वाणी भाग २५
आपले स्वामी बोलतात.. “ अरे..!! मी संन्यासी आहे… माझ्याकडे पैसे वगैरे काही नाही… ! माझ्या अंगावर फक्त लंगोटी आहे…! तुला जर काही हवे असेल तर हि माती घे आणि निघ येथून… !! ”
एक तेलंग जातीचा ब्राह्मण, कर्जबाजारी होऊन आणि पूर्वजन्मीच्या पातकांचे क्षालन व्हावे या भावनेने तीर्थयात्रा करत होता. प्रवास करत करत तो अक्कलकोट येथे आला. स्वामी समर्थ अवतारी आहेत हे समजताच त्याच्या मनात आशा निर्माण झाली की आपले कर्ज नक्की दूर होईल.तो अत्यंत नम्रतेने स्वामींच्या समोर उभा राहिला. स्वामींची दिव्य, आजानुबाहू मूर्ती पाहून तो स्तब्ध झाला. स्वामी म्हणाले, “काय रे ब्राह्मणा, काय हवे आहे तुला? नि:शंक होऊन बोल.”तेव्हा तो म्हणाला, “हे परब्रह्मा, मी कर्जात बुडालो आहे, कृपा करून मला कर्जमुक्त करा.”स्वामी हसून म्हणाले, “मी संन्यासी आहे… माझ्याकडे काही नाही… ही माती घे आणि निघ.”तो थोडा गोंधळला आणि विचारले, “ही माती घेऊन काय करू?”स्वामी थोडे कडकपणे म्हणाले, “घ्यायची असेल तर घे, नाहीतर निघून जा.”स्वामींचा संकेत समजून त्याने श्रद्धेने माती झोळीत घेतली आणि पुढे निघाला.थोड्या वेळाने झोळी जड वाटू लागली. एका मंदिरात थांबून त्याने झोळी उघडली तर… त्या मातीची चांदी झाली होती! ✨तो भावविव्हल झाला, डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले. नंतर तो नेहमी अक्कलकोटला येऊ लागला. स्वामी सानिध्यात राहून प्रामाणिक कष्ट, मेहनत शिकला. त्या चांदीचा योग्य उपयोग करून नवीन उद्योग सुरू केला आणि कायमचा कर्जमुक्त झाला.
स्वामी बोध (थोडक्यात पण सार्थ):
स्वामींनी जशी माती दिली, तशीच आपल्याला “नाम” हा प्रसाद दिला आहे.
त्या मातीची चांदी झाली, तसेच खरी श्रद्धा आणि नामस्मरण जीवन बदलते.
👉 संकटे येतात, पण ती तात्पुरती असतात.
👉 स्वामी भक्ती आणि नामावर दृढ विश्वास ठेवा.
Youtube Bramhandnayak Podcast
www.chetnakeswar.com
